درباره وبلاگ


رهبر فرزانه ی انقلاب: این جوانها را باید حفظ کرد، [نباید] با عناوین گوناگونی بخواهیم این جوانهای مؤمن را طَرد کنیم و منزوی کنیم؛ که البته منزوی هم نمیشوند.

مدیر وبلاگ : احمد.ش
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پایگاه خبری تحلیلی «ایران هسته ای»
» تهیه و تنظیم:خادم الشهداء
دلنوشته های سربازی برای ولایت
تحلیل مسایل روز از نگاه نویسنده
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
چهارشنبه 25 آذر 1394 :: نویسنده : احمد.ش

مسبب و البته مصوب اصلی 14 سال تحریم ایران؛ شخصی که می توانست 14 سال پیش، با قبول مسئولیتِ امکان سنجی بمب اتم؛ 14 سال تنگنا را از کشور دور کند؛ امروز پس از 14 سال پا فشاری بر دروغ خود، نه تنها مستقیما مسئولیت عمل خویش را به عهده نگرفت؛ بلکه آن را پیروزی بزرگ اخلاقی، سیاسی و حقوقی نامید. پیروزیی که ننگ عدم تعهدِ به پیمان NPT را، بر پیشانی ملت بزرگ ایران زد.

وی با صحه گذاردن بر گزارش آمانو؛ گزارشی که ایران را متهم به تلاش هماهنگ جهت توسعه یک وسیله انفجار هسته ای، قبل از سال 2003 (1383 مصادف با ریاست حسن روحانی بر شورای عالی امنیت ملی دولت اصلاحات)؛ و تلاشِ غیر هماهنگ، قبل 2009 می کند؛ در واقع قبول کرده که مجموعه ی تحت مدیریتش، با اطلاع او به دنبال بمب اتم رفته است.

اما سوال اصلی این است؛ چرا دکتر روحانی با تاخیر 14 ساله -غیر مستقیم- قبول مسئولیت کرد؟

و چه زمانی می خواهد مسئولیت آنچه طی دو سال گذشته انجام داده را بپذیرد؟

رئیس دولتی؛ که با وعده حل مشکل هسته ای کشور -مشکلی که ساخته ی دست خود اوست- در خرداد 92 به قدرت رسید؛ و طی رقابت انتخاباتی؛ برای منکوب و از دور خارج کردن رقبا، غیور مردانی را که بی اطلاع از واقعیت، پای میز مذاکره، جانانه از حاکمیت کشور دفاع کرده بودند، به بلد نبودن شیوه مذاکراتی متهم؛ و نهایتا با وعده ی خلاف واقعیتِ حلِ 100 روزه مشکلات؛ بر مستند ریاست جمهوری نشست.

آیا رئیس جمهور، از خود پرسیده است، ملت طی 14 سال گذشته، به جهت عدم بیان واقعیت و قبول مسئولیتِ کاری که وی انجام داده؛ چه ها که نکشیده است؟

آیا از خود پرسیده است، اگر رقبای انتخاباتی سال 92؛ همچو وی عمل کرده و بدون انجام رسم مردانگی؛ اهداف جناحی را بر مصالح کشور برتری می دادند؛ و از هر حربه ای برای کسب پیروزی استفاده می نمودند؛ دیگر شخصی بنام حسن فریدون ملقب به شیخ حسن روحانی نمی توانست بر مستند ریاستِ یازدهم تکیه زند؟

ملت خوب می دانند؛ همه این بازی ها تنها شیطنتی به منظور برتری در انتخابات مجلس دهم است.

به راستی؛ آیا ملت می تواند بر شخصی تکیه زند که ثابت کرده امکان تکرار و پرورش دروغ های نه 14 ساله؛ بلکه 14 سال ها را در وجود خود دارد؟

شاید روحانی از بیان چنین سوالاتی واهمه داشت، که در سخنان امروز؛ همدلی و عدم پیگیری انتقادها را با توجه به شروع فاز اجرایی برجام خواستار شد؟

لکن باید به ایشان یادآور شد؛ عقل سلیم، اجازه ی اطمینان به آنها که از بیان واقعیت هراس دارند را، نمی دهد.

این تازه ابتدای راه است، و طبیعتاً مردم خواستار محاکمه ی مسبب 14 سال زجر و بدبختی؛ به منظور زدودن ننگ امکان سنجی بمب اتم از پیشانی خود خواهند شد.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : دروغ، روحانی، بستن، پرونده، PMD، مسئولیت، دیکتاتور،
لینک های مرتبط :


مماشات، اصلی ترین راهکار سیاست خارجی دولت یازدهم جهت نیل به اهداف خویش، علی الخصوص در قبال دول غربی و آژانس بین المللی انرژی اتمی است. با توجه به آزمودن و عدم موفقیتِ چنین مسیری؛ رهبر فرزانه انقلاب علی رغم احترام به رای ملت و باز گذاردن دست منتخب مردم؛ نارضایتی خویش از پیمودن طریق اشتباه را اینگونه عنوان کردند: "با عقب ‌نشینی، با تعلیق غنی سازی، با عقب افتادن کار، با تعطیل کردن بسیاری از کارها مشکل حل نمیشود؛ طرف مقابل دنبال مطلب دیگری است. ... این خطا است اگر خیال کنیم که دعوای آمریکا با ما سرِ قضیّه‌ ی هسته ‌ای است؛ نه، قضیّه ‌ی هسته‌ ای بهانه است."

لکن دکتر روحانی معتقد به آموختن، اصلاح مسیر و عدم تکرار اشتباهات 1382-1384 بود. لذا با وجود نهی شدید رهبری؛ ضمن عبور از خط قرمز؛ و نادیده گرفتن پیش داوری آژانس؛ که اساسا اخبار دریافتی از سرویس های غربی را نه تنها اطلاعات، بلکه در حالت کلان، معتبر (overall, credible) می دانست؛ در تاریخ 29 شهریور 1394 آمانو و معاون وی را به امید واهیِ کسب اطمینان و تایید صلح آمیز بودن برنامه هسته ای، وارد حریم نظامی پارچین کرد.

با این وجود، گزارش مدیرکل آژانس بدون توجه به حقیقت ماجرا و آنچه با چشمان خود در ساختمان مورد ادعا مشاهده کرد، منتشر شد. واقعیت آنست که آمانو، مهر تایید مجددی بر نظر ولی امر مسلمین زد. آقا فرمودند: "با موکول کردن هر اقدامی به گزارش آژانس مخالفیم. ما به آژانس بد بینیم؛ آژانس نشان داده که هم مستقل نیست، هم عادل نیست."

آمانو چشمان خود را در سوله ای به ابعاد تقریبی 500 متر مربع بست؛ لکن بر عکس های ماهواره ای 15 سال پیش، که از مسافت چندصد کیلومتری گرفته شده بود؛ باز کرد. مدیرکل سیلندر مورد ادعا را در پارچین ندید؛ اما از ورای جو تشخیص داد؛ سیلندر ثبت شده در عکس های ماهواره ای سال 2000؛ برای انفجار 70 کیلوگرم مواد منفجره با قدرت بالا مناسب است. آمانو حتی عکس های هوایی ارایه شده از سوی عراقچی را هم، تقلبی دانست !

مدیرکل به چشمانش اعتماد نداشت؛ لکن گزارش سرویس های غربی را چشم خود پنداشت؛ او کارهای عمرانی انجام گرفته توسط ایران را؛ تضعیف کننده توانایی های آژانس جهت راستی آزمایی قلمداد کرده و حتی ادعای انبار مواد شیمیایی جهت تولید مواد منفجره بودنِ سوله مذکور را؛ دروغ برشمرد.

نمی دانم آمانو را برای چه به پارچین راه دادند؟

راه دادند که تدبیر را دروغگو خطاب کند؟

مدیرکل با بازدید از پارچین؛ تنها دیپلماسی لبخند را به سخره گرفت.

لکن امان از به خواب زده ها؛

مذاکره کنندگان، باز هم گزارش آمانو را سفید می دانند.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : آمانو، بازدید، پارچین، سخره، تدبیر، PMD، لبخند،
لینک های مرتبط :


سید عباس عراقچی تنها دقایقی پس از ارایه گزارش مغرضانه آژانس بین المللی انرژی اتمی بر صفحه سیمای جمهوری اسلامی ظاهر؛ و گزارش آمانو را گزارشی سفید خواند!

اما یکی از استدلال های جالب عراقچی به منظور سفید جلوه دادن گزارش، چنگ زدن به منطق اشتباهِ عدم استفاده آمانو از لفظ PMD (ابعاد احتمالی نظامی possible military dimensions) در اسناد اخیر آژانس است. وی عقیده دارد پافشاری دیپلمات های دولت تدبیر، آژانس را ناگزیر به عدم استفاده از واژه PMD نمود. و آژانس بجای PMD از واژه PPI (مسایل گذشته و حال past and present outstanding issues) استفاده کرد.

هرچند آژانس در گزارش اخیر خود مجموعا 10 بار از واژه past and present outstanding issues یا همان «مسایل گذشته و حال» استفاده می کند؛ لکن 7 بار لفظ possible military dimensions یا همان «ابعاد احتمالی نظامی» را هم به کار می برد.

لذا با وجودی که آژانس در تیتر و برخی نقاط دیگر، از واژه مسایل گذشته و حال استفاده می کند -البته قابل تحسین است-؛ لکن برخلاف گفته سید عباس عراقچی که معتقد است همانطور که ما خواسته بودیم آژانس از لفظ PMD استفاده نکرده و به آژانس اجازه ندادیم در اسناد اخیر از لفظ PMD استفاده کند؛ آمانو در موارد متعددی عبارت ابعاد احتمالی نظامی را در گزارش اخیر بکار برده است.

یادآور می شود رسانه های زنجیره ای و وابسته به دولت بدون مراجعه به متن گزارش آژانس، طوطی وار گفتار عباس عراقچی را منعکس و تحلیل های فراوانی بر آن نوشتند.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : دروغ، عدم، استفاده، PMD، گزارش، آمانو، عراقچی،
لینک های مرتبط :


چگونگی نگارش گزارش آمانو، یکی از موضوعات پر اهمیتی است؛ که مورد واکاوی جدی قرار نگرفت. نوشتار ذیل سعی دارد نکات برجسته گزارش را بطور خلاصه واکاوی نماید. موضوعاتی که با استفاده از علم روانشناسیِ اطلاعاتی (جنگ روانی)، جهت سوق تعمدی خواننده به سمت و سوی صحتِ مطالعات ادعایی غرب؛ در گزارش آمانو درج شده است.

یادآور می شود واژه «مطالعات ادعایی» اصطلاحا، به اتهامات واهی گفته می شود که سرویس های اطلاعاتی غرب نظیر MOSAD, CIA و یا MI6 به برنامه هسته ای ایران زده و متاسفانه تیم مذاکره کننده، با پذیرش گزارش آژانس و سفید خواندن آن؛ در واقع «مطالعات ادعایی» را به «مطالعات حقیقی» بدل کرد.

1- متن به گونه ای طراحی شده که نه تنها، اتهام مطالعات ادعایی از ایران سلب نشده و اشتباه بودن آن مورد تاکید قرار نمی گیرد؛ بلکه درستی اتهام مذکور با عبارت «آژانس هیچ نشانه ای پیدا نکرد» و یا «اطلاعات بیشتری از زمان ضمیمه گزارش 2011 دریافت نکرد» مورد تاکید قرار می گیرد.

فی المثل در خصوص یازدهمین مورد مطالعات ادعایی می گوید: "آژانس وجود دو کارگاه در ایران، مورد اشاره در اسناد مطالعات ادعائی در خصوص تلفیق یک وسیله پرتاب موشک را راستی آزمایی نموده ولی اطلاعات دیگری در این زمینه از زمان ضمیمه سال 2011 میلادی دریافت نکرده است."

2- از دیگر نکات فنی نگارش؛ یاد کردن آژانس از مطالعات ادعایی به عنوان اطلاعات است و نه خبر. طبق تعریف؛ اطلاعات، به خبرِ تایید شده و قطعی که صحت و سقم و درستی آن مورد تایید قرار گرفته، اطلاق می گردد. لذا در صورت قرار دادن اطلاعات در کنار واژه «آژانس هیچ نشانه ای پیدا نکرد» به این نتیجه خواهیم رسید؛ که آژانس قرینه ای برای اطلاع مذکور پیدا نکرده؛ و اگر نه، در درستی مطالعات ادعایی شک و شبهه ای وارد نیست.

3- اشاره «محوری» به موضوع «انحرافی» و «حداقلی» به موضوع «اصلی» از دیگر موارد نگارشی آژانس می باشد. آمانو بگونه ای قلم فرسایی کرده، که خواننده ناخودآگاه به سمت و سوی صحتِ مطالعات ادعایی سوق پیدا می کند؛ لذا هرچند در ادامه به کاربرد دوگانه ی تحقیق اشاره می کند، لکن کم اهمیت جلوه دادن هدف ایران، ارزش واقعی عمل نظام را به حداقل ممکن تنزل می دهد. بگونه ای که خواننده ارزشی برای گفتار ایران قایل نمی شود.

4- گزارش آژانس با توصیف موضوعات طرح شده در مطالعات ادعایی، بگونه ای حرکت می کند که در واقع، ذهن خواننده را تسخیر و پذیرش خلاف توصیف آمانو را سخت می کند. نتیجه چنین رویکردی سوق دادن مخاطب، به سمت و سوی هدف دلخواه آژانس می باشد.

بطور مثال شروع موضوع چاشنی های انفجاری مفتولی (سیم پل انفجاری) با عبارت ذیل آغاز می شود: "آژانس ارزیابی می کند که چاشنی های انفجاری(EBW)  توسعه یافته از سوی ایران مشخصاتی مرتبط با یک وسیله انفجاری هسته ای دارند. آژانس تصدیق می کند که استفاده فزاینده ای از چاشنی های EBW برای اهداف غیرنظامی و نظامی متعارف وجود دارد. آژانس همچنین ارزیابی می کند که فنآوری آغازگر چند نقطه ای توسعه یافته از سوی ایران مشخصات مرتبط با یک وسیله انفجاری هسته ای، و همچنین (مرتبط) با تعداد محدودی از کاربردهای جایگزین دارد."

5- گزارش آمانو بگونه ای تنظیم شده که هر خواننده ای مهر تایید پیشاپیش ایران را، بر جای جایِ گزارش آژانس دیده؛ و تمایل و تایید کامل ایران را، از انحراف هسته ای برداشت می کند.

هرچند حضور بلافاصله سید عباس عراقچی در شبکه 6 سیما و عکس العمل سریع در پاسخگویی و حتی تشریح جزء جزء گزارش -اندکی پس از صدور- در کنار قرینه های متعدد دیگر؛ حکایت از صحت بند مذکور دارد.

6- اما بارز ترین مشخصه گزارش آمانو، دو پهلو بودن آن است؛ بگونه ای که تیم مذاکره کننده هسته ای ایران؛ با استدلالِ محوری، به تک جمله یِ آخرین بندِ گزارش آمانو، و صحه گذاردن آژانس بر عدم انحراف مواد هسته ای در ارتباط با ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته ای ایران؛ گزارش آمانو را پیروزی بی نظیر! برای خود می خواند؛ و غرب همراه بوق های رسانه ای خود؛ با استناد به موارد متعدد گزارش آژانس؛ ایران را کشوری دروغگو که بر خلاف NPT در پی تولید بمب اتمی بوده است، معرفی می کنند.

گزارشی که بعدها نیز بر همین سیره قابل اقتباس و بهره برداری منفی علیه ایران اسلامی می باشد.

 

#محاکمه_مصوبین_PMD را خواستاریم.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : آمانو، گزارش، PMD، روانشناسی، اطلاعات، مطالعات، ادعایی،
لینک های مرتبط :


اگر سید عباس عراقچی به عنوان عضو ارشد مذاکره کننده هسته ای، معاون وزیر خارجه و نماینده ایران در اجرای برجام؛ گزارش آمانو در خصوص ابعاد نظامی احتمالی پرونده هسته ای ایران را به عنوان گزارشی متعادل و دارای جمعبندی مثبت می داند؛ طبیعیتا دولت نیز با وی هم عقیده است.

اما سوال اصلی این است که؛ در صورت صحیح بودن گزارش، کدامیک از مسئولین وقت به علت عدم رعایت موازین جهانی، و ملاک های بین المللی باعث بروز چالش 13 ساله ایران و آژانس شدند. فراموش نکنیم که چالش مذکور ضررهای هنگفتی به دولت و ملت ایران تحمیل کرد. لذا طبیعی است که دولت یازدهم با مسئولین هسته ای قبل از سال 2003 میلادی -مطابق با 1383 شمسی- که آژانس مدعی است، فعالیتهای هسته ای نظامی در آن مقطع زمانی صورت داده اند، برخورد و ایشان را ضمن محاکمه به دادگاه بین المللی معرفی کند.

کسانی که با خرید سانتریفیوژ های آلوده، ایران را در مظان اتهام غنی سازی 90 درصد قرار داده اند؛ و یا با مدیریت اشتباه در سالهای مذکور؛ حاضر به قبول مسئولیت عملکرد خویش نزد ملت و مجامع بین المللی نشدند؛ هم اکنون باید تاوان مضاعفی پرداخت کنند.

اگر گزارش را قبول دارید؛ مطالبه ملت، محاکمه علنی مقصران است.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : محاکمه، عاملان، گزارش، آمانو، PMD، مثبت، متعادل،
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 12 آذر 1394 :: نویسنده : احمد.ش

هر چند آمانو مدعی بود، گزارش وی نه سیاه است و نه سفید -البته اصطلاح نه سیاه و نه سفید در بیان موارد مبهم کاربرد دارد-؛ لیکن گزارش او داری بخشی سفید؛ قسمتی خاکستری -آژانس هنوز پاسخی برای آن ندارد- و بخش سیاه و کاملا به ضرر ایران است.

آنچه در پی می آید، قسمتهایی از متن ارزیابی نهایی آژانس است؛ که نگارنده سعی نموده فارغ از هیاهوی سیاسی دولت یازدهم، آن را تخلیص کرده و بدون هیچگونه تفسیری ارایه نماید.

الف- نکات سفید یا مثبت گزارش آژانس:

1- آژانس نشانه ای از چرخه سوخت اعلام نشده و فراتر از فعالیتهای اعلام شده توسط ایران کشف نکرد.

2- آژانس در خصوص اجزای هسته ای یک چاشنی انفجاری، هیچ نشانه ای از انجام فعالیت هایی که مستقیما بتواند با مواد اورانیوم انجام شده باشد، یا برای کسب اطلاعاتی برای یک چاشنی انفجاری از شبکه مخفی هسته ای باشد مشاهده و کشف نکرد.

ب- نکات خاکستری که در گزارش آژانس بی پاسخ و عقیم مانده است:

1- آژانس وجود دو کارگاه مرتبط با اسناد مطالعاتی ادعایی درباره یکپارچه سازی یک خودروی تحویل موشک را در ایران راستی آزمایی کرد؛ اما هیچ اطلاعات دیگری در این زمینه از سال 2011 دریافت نکرد.

2- آژانس اطلاعات اضافه ای در زمینه اسناد مطالعاتی ادعایی و انجام آزمایش بر روی فیوز، مسلح کردن و سیستم شلیک از سال 2011 دریافت نکرده است.

ج- نکات سیاه و منفی گزارش آژانس:

1- آژانس ارزیابی می ‌کند که توسعه تکنولوژی MPI در ایران دارای ویژگیهای مرتبط با دستگاه انفجاری هسته ای است و بخشی از برنامه های جایگزین دیگر نیز وجود دارد.

2- اطلاعات در دسترس آژانس، مرتبط با تست هیدرودینامکی نشان میدهد که ایران در سال 2000 یک سیلندر بزرگ در سایت نظامی پارچین ساخته و مستقر کرده است. دیگر اطلاعات نشان میدهد که این سیلندر با پارامترهای یک اتاق شلیک انفجاری مطابقت دارد. اطلاعات در دسترس آژانس از جمله نتایج تحلیل نمونه ها و تصاویر ماهواره ای از اظهارات ایران درباره اهدافِ ساخت و ساز، پشتیبانی نمی ‌کند. فعالیتهای انجام شده تحت نقشه راه نشان داد که سیلندر هدف اصلی ساخت و ساز نبوده است. آژانس ارزیابی میکند که فعالیتهای گسترده انجام شده از فوریه 2012 در محل ویژه و مورد علاقه آژانس به طور جدی توانایی آژانس برای ارزیابی موثر را تضعیف ‌کرده.

3- آژانس ارزیابی کرد که قبل از پایان سال 2003، یک ساختار سازمانی در ایران وجود داشت که برای هماهنگی فعالیتهای مرتبط با توسعه دستگاههای انفجاری مناسب بود. اگر چه بعد از سال 2003 بعضی از این فعالیتها سر جایش بود اما هیچ ارتباطی با تلاشهای هماهنگ نداشتند.

4- ارزیابی کلی آژانس این است که طیفی از فعالیتهای مرتبط با توسعه دستگاههای انفجاری هسته ای به عنوان تلاشهای هماهنگ قبل از سال 2003 در ایران انجام شده است. همچنین اقدامات دیگری نیز بعد از سال2003  انجام شده است. آژانس همچنین ارزیابی کرد که این فعالیتها از مطالعات علمی و امکان سنجی و کسب ظرفیتها و قابلیتهای خاص فنی مربوطه فراتر نرفته است. آژانس هیچ نشانه معتبری از فعالیتهای مرتبط با توسعه یک دستگاه انفجاری هسته ای بعد از سال 2009 در ایران پیدا نکرده است.

آژانس هر چند اذعان دارد که چاشنی های انفجاری مفتولی و مدل سازی و محاسبات انفجاری در موارد غیر نظامی نیز کاربرد دارند؛ لیکن نتیجه قطعی گزارش علیه ایران است:

5- آژانس ارزیابی کرد که چاشنیهای انفجاری مفتولی که توسط ایران توسعه یافته، دارای ویژگیهایی در ارتباط با دستگاه انفجاری هسته ای می‌باشد.

6- براساس همه اطلاعات در دسترس آژانس درباره مدلسازی و محاسبه، از جمله از اجرای نقشه راه، آژانس ارزیابی میکند که ایران پیش از سال 2004 و بین 2005 و 2009 مدلسازی کامپیوتری برای دستگاههای انفجاری هسته ای انجام داده است.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : گزارش، آژانس، سفید، خاکستری، سیاه، آمانو، PMD،
لینک های مرتبط :


گزارش ارزیابی نهایی آمانو در خصوص ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته ای ایران (PMD) بالاخره صادر شد و همچنان که انتظار میرفت؛ مدیرکل آژانس پرونده گذشته ایران را در هاله ای از ابهام نگاه داشت. اما توجیه ناصواب مذاکره کننده ارشد ایران و مسئول اجرای برجام دقیقا پس از صدور، به منظور مثبت جلوه دادن و تخطئه نقاط کلیدیِ منفی آن آغاز شد.

در بند 87 گزارش آمانو آمده: "ارزیابی آژانس این است که قبل از پایان سال 2003 طیفی از فعالیتهای مرتبط با ساخت ابزار انفجاری در ایران به صورت تلاشهای هماهنگ انجام شده است، و برخی از فعالیتها قبل از سال 2003 انجام شده ‌اند. ارزیابی آژانس این است که این فعالیتها، از سطح مطالعات امکان سنجی و علمی، و کسب برخی صلاحیت ها و توانمندیهای فنی مرتبط بالاتر نرفته ‌اند. آژانس هیچ شواهد موثقی درباره فعالیتهای در ارتباط با ساخت بمب انفجاری هسته ‌ای بعد از سال 2009 در اختیار ندارد."

عراقچی به محض صدور گزارش گفت "شاید تنها نکته قابل تامل در گزارش آژانس همین اشاره به مطالعه در رابطه با برخی فناوری ‌های دو منظوره باشد. مهم این است که مواد هسته ‌ای به سمت مقاصد غیر صلح ‌آمیز منحرف نشوند و در واقع وظیفه اصلی آژانس نیز تایید عدم انحراف است."

اما عراقچی نمی گوید که ایران مابین سالهای 2001 تا 2003 که مورد ادعای آژانس است؛ اساسا به چرخه کامل سوخت دست پیدا نکرده بود؛ لذا کلیه فعالیت ایران تنها بر مبنای مطالعه بوده و اساسا چیزی به نام انحراف در مواد هسته ای معنا نداشته و وجود خارجی ندارد.

حال باید منتظر موج جدید و توجیه کورکورانه گزارش آمانو به منظور نادیده گرفتن و عبور از مرحله PMD توسط دولت تدبیر بود؛ توجیهی که اگر جدی گرفته نشود؛ یگانه نکته مثبت موجودِ برجام را، به عنوان شمشیری برنده علیه ایران در آستین غرب، نگاه می دارد.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : آمانو، گزارش، PMD، مبهم، دو پهلو، توجیه، عراقچی،
لینک های مرتبط :


بر خلاف خوشبینی های مفرط دولت یازدهم، شواهد و قراین نشان از گزارش ناصواب و دو پهلوی مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی در خصوص پرونده واهی PMD، یا همان ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته ایران دارد -که البته بر مبنای استدلال منتقدان، دور از انتظار نبود- لیکن آنچه باعث تامل است، نوع برخورد اعضای هیئت مذاکره کننده با مصاحبه آمانو می باشد.

مدیرکل آژانس در آخرین اظهار نظر رسمی خود اعلام کرد: "گزارش وی به نتیجه قطعی درباره موضوع فعالیتهای هسته‌ ای گذشته ایران نخواهد رسید؛ این موضوعی نیست که بتوان آن را با بله یا خیر پاسخ داد".

هرچند اعضای هیئت در انتقال پیام دقیق و صحیحِ "یا برجام یا PMD" به حریف، یکپارچه عمل نمودند؛ اما عقب نشینی مقابل سخنان آمانو را می توان به عنوان نقطه منفی و روزنه گزیده شدن نظام در آینده تلقی کرد. در این راستا کلید واژه "آمانو تصمیم گیرنده نیست، بلکه شورای حکام باید پرونده ابعاد احتمالی نظامی ایران را مختومه کند"، نُقل کلام اعضای مذاکره کننده گشته؛ حال آنکه اگر مبنی را، صحت گفتار هیئت مذاکره کننده قرار دهیم و به واقع، شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی در جلسه آتی خود پرونده PMD را ببندد؛ لکن نمی توان از کنار گزارش مدیرکل به عنوان نقطه مبهم و دو پهلو که در حافظه ی آژانس به عنوان سند ثبت می شود، به راحتی گذشت؛ چرا که این گزارش بطور حتم و یقین می تواند در آینده به عنوان مستمسکی مورد سوءاستفاده دشمنان قرار گیرد.

لذا کوتاهی  و عدم عکس العمل مناسب در برابر گزارش دو پهلوی آمانو، مفهومی جز باز گذاردن راه دشمن به منظور بهانه جویی در آینده ندارد؛ و لازم است دولت یازدهم همانند موضع "یا برجام یا PMD"، برخوردی یکپارچه و مستحکم در برابر آن اتخاذ کند.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : برجام، PMD، ابعاد احتمالی نظامی، گزارش، آمانو، دو پهلو، اشتباه،
لینک های مرتبط :


هر چند منتقدان توافق هسته ای همچون موافقان برجام، عقیده ای به بستن پرونده PMD یا همان ابعاد احتمالی نظامی توسط آژانس نداشته و ندارند؛ لکن دولت و تیم مذاکره کننده همانند دیگر موضوعات، ارزشی برای دلواپسی ها قایل نشد؛ و دست بر قضا، مجلسِ دکتر لاریجانی نیز، نه تنها از خرد جمعی کمیسیون برجام استفاده نکرد، بلکه به نوعی ضمن برطرف کردن موانع قانونی، دولت را ملزم به اجرای بی چون و چرای توافق کرد؛ به تعبیر صریح تر؛ با دستانی قدرتمند، دولت چشم بسته را به سوی اجرای برجام، هُل داد!

با این همه؛ رهبر فرزانه و حکیم انقلاب، به تاسی از سلوک پیامبرِ عظیم الشأن و ائمه هدی؛ ضمن باز گذاردن مسیر اجرای نظر دولت و مجلس؛ الزاماتی را جهت تبدیل تهدیدِ برجام به فرصت؛ پیش پای مجریان نهاد. در شرط سوم ایشان آمده: "اقدامات مربوط به آنچه در دو بند بعدی آمده است [نوسازی راکتور اراک و معامله اورانیوم غنی شده]، تنها هنگامی آغاز خواهد شد که آژانس، پایان پرونده ‌ی موضوعات حال و گذشته (PMD) را اعلام نماید."

تدبر در تنظیم شرط مذکور؛ اوج هوشمندی و ذکاوت ولی امر را هویدا می کند؛ زیرا دشمنی که در عین نیاز به توافق، نشان داده بالقوه، قصدی برای مختومه کردن پرونده PMD ندارد، در دو راهی بستن پرونده ابعاد احتمالی نظامی و یا ادامه برجام گرفتار می شود.

نتیجه طبیعی چنین رویکردی از دو حال خارج نیست. اگر غرب تن به مختومه کردن پرونده PMD دهد، پیروزی بزرگی که دیپلمات های قهار دولت یازدهم توان کسب آن را نداشته و تنها دل به امیدواری حل آن بسته بودند؛ نصیب ایران اسلامی خواهد شد؛ و یا در صورت تخطی؛ بد عهدی امریکا و بهانه بودن موضوعی بنام هسته ای -که دشمن قصدی برای پایان آن ندارد-، دوباره آشکار می گردد. لذا طبیعی است که رویت بیش از پیش نیت دشمن برای کسانی که خود را به خواب زده اند؛ و توقف اجرای برجام، قبل از نابودی داشته های نظام؛ کسب پیروزی مضاعفی خواهد بود.

شرطی که هر دو سر آن؛ پیروزی برای ایران اسلامی است.




نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : PMD، ابعاد احتمالی نظامی، شرط، رهبری، الزام، پیروزی، آژانس،
لینک های مرتبط :


موسسه ی غیر دولتی علم و امنیت، یا همان ISIS؛ یکی از بارزترین مراکز تاثیر گذار بر روند پرونده هسته ای ایران در امریکا است. این مرکز نه تنها تغذیه فکری تصمیم گیران امریکایی را عهده دار می باشد، بلکه نفوذ آن بر آرا و گزارشات آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز مشهود است. رد پای این موسسه را می توان، در قریب به اتفاق گزارشات مغرضانه آژانس بر علیه ایران مشاهده کرد. تفسیر های ارایه شده بر تصاویر ماهواره ایِ مراکز نظامی و هسته ای ایران، که اکثرِ گزارشات آژانس بین المللی انرژی اتمی مستدل به آن می باشد؛ از جمله فعالیت های این موسسه است.

لازم به ذکر نیست که هسته ی مرکزی این موسسه را، کارشناسان سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی تشکیل می دهند؛ لذا طبیعی است که نظر افرادی همانند دیوید آلبرایت و یا اولی هاینونن که البته از پایه ریزان توهم PMD -یا همان ابعاد احتمالی نظامی هسته ای ایران- بوده اند؛ موثر بر دیدگاه آژانس باشد.

این موسسه در تاریخ سیزدهم آبان گزارش حائز اهمیتی به قلم آلبرایت، هاینونن و استریکر منتشر نمود. در این مقاله علاوه بر گسترده و معتبر دانستن گزارشات قبلی آژانس، ادعای بدست آوردن اطلاعات مضاعف جدید؛ و همچنین تاکیدی مجددا بر آشکار بودنِ قضاوت امریکا از PMD دارد.

هرچند گزارش مذکور با نگرشی انتقادی، ضمن مقایسه سخنان سابق و حال دولتمردان و زنان! امریکایی، سعی بر نشان دادن تناقض رفتار ایشان در مواجهه با موضوع PMD دارد؛ لکن آشکارا، استراتژی نهان امریکا در مختومه نکردن پرونده PMD را، می توان در آن مشاهده کرد. امری که بارها منتقدان هسته ای به آن اشاره؛ و رهبر فرزانه انقلاب با هوشیاری، در بند سوم الزامات اجرای برجام، انجام دو تعهد اساسی ایران را منوط به مختومه کردن پرونده PMD نموده اند. لکن متاسفانه هیئت مذاکره کننده با سهل اندیشی و ساده انگاری مکر دشمن؛ و با رویی گشاده، حساس ترین اطلاعات بکلی سری نظام را، به امید واهیِ بسته شدن پرونده ابعاد احتمالی نظامی، در اختیار دشمن گذارد.

با این حال، آنچه در گزارش مذکور بیش از پیش خودنمایی می کند؛ خط دهی جدید موسسه به دولت امریکا در خصوص افزایش مطالبه و کافی ندانستن توضیحات ارایه شده از سوی ایران به آژانس است. به عبارتی در حالی که طبق زمانبندی بر اساس نقشه راه؛ آژانس بین المللی انرژی اتمی پایان ارایه توضیحات ایران را اعلام کرد؛ لکن موسسه علم و امنیت امریکا خواستار دبه کردن مقامات امریکایی در تفاهم فی مابین ایران و آژانس بوده و معتقد است، در صورتی که ایران خواستار حل و فصل کامل موضوع PMD می باشد؛ باید اقدامات بیشتری انجام دهد!

از دیگر نکات حایز اهمیت گزارش می توان به موارد ذیل اشاره کرد.

اولین موضوع عکس العمل موسسه علم و امنیت در قبال سکوت مقامات امریکایی پس از نامه افتخار آفرین رهبر فرزانه انقلاب به دکتر روحانی و برشمردن الزامات اجرای برجام است. نویسندگان مقاله واگذاری شروط مهم برجام به تفسیر و تعبیر ایران را احمقانه خوانده و خواستار تصویب قانونی از سوی کنگره در صورت ادامه سکوت دولت اوباما می باشند.

دومین نکته به سخنان غیر مسئولانه رئیس مجمع تشخیص مصلحت بر می گردد. متاسفانه اظهار نظر کوته بینانه، دستاویز جدیدی برای موسسه مذکور شده و تاکید هاشمی رفسنجانی را، دلیل آشکار دیگری بر اقدام مخفیانه هسته ای نظامی ایران عنوان می کند. به راستی اگر شخصی به غیر از تکیه گاه؛ چنین ضربه ای بر پیکره نظام وارد می کرد؛ دولت یازدهم چه رویکردی در قبال او پی می گرفت؟





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : امریکا، PMD، آلبرایت، برجام، زخم، استخوان، آژانس،
لینک های مرتبط :


جمعه 24 مهر 1394 :: نویسنده : احمد.ش

طی نقشه راهِ فی مابین ایران و آژانس بین المللی انرژی اتمی؛ مقرر شد، آژانس با دریافت حساس ترین اطلاعات ایران، پرونده پر حاشیه PMD یا همان، ابعاد احتمالی نظامی هسته ای ایران را مختومه کند. کیسی که حتی دولت بنفش نیز، بعلت شور شدن آشِ خلف وعده یوکو آمانو در مدالیته سوم، حاضر به ادامه همکاری با آژانس نشد.

لکن دیپلمات های قهار وزارت خارجه که مورد وثوق خاص دکتر روحانی می باشند، با توجیهِ تنگنای پیش روی امریکا ! و ناگزیری کدخدا به خاتمه PMD !!، دست به ریسک خطرناکی زده و اطلاعات جامعی که در بهار 93 حاضر نشدند، بخش کوچکی از آن را  در اختیار آژانس قرار دهند؛ یکجا به جاسوسان آژانس بین المللی انرژی اتمی واگذار کردند.

حال که دست ایران از اطلاعات مهمی که عمده ی آنها، در حیطه امور بکلی سری نظامی بوده؛ خالی شده و دشمن بر آنها اشراف دارد. همچنین آژانس، مهر تایید بر همکاری کامل ایران در زمینه ارایه اطلاعات زده؛ و رضا نجفی، سفیر و نماینده دایم ایران در آژانس، برای دومین بار طی چند ماه اخیر، از قرار گرفتن آژانس در موقعیتی که می تواند با ارایه ارزیابی نهایی، پرونده ایران در شورای حکام را برای همیشه مختومه کند؛ سخن به میان آورده است؛ می بایست منتظر ماند و دید، آیا این نهاد بین المللی با سابقه ای مملو از عدم استقلال رای و عدالت؛ در اولین آزمون پس از اجرای برجام، توان اثبات بی طرفی خود را دارد؟ یا همانگونه که منتقدان انتظار داشتند، غرب به دنبال سو استفاده، کش دادن و نبستن پرونده PMD می باشد؟

و سوال مهمتر اینکه، آیا امریکا طی فرایند برجام به اطلاعات قیمتی تری دست خواهد یافت، که از خیر بهانه ی PMD، یا همان پرونده ای که به چشم پلی فی مابین هسته ای و تسلیحات متعارف ایران به آن می نگرند؛ در گذرد؟





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : آزمون، آژانس، انرژی اتمی، پسا برجام، برجام، PMD، ابعاد احتمالی نظامی،
لینک های مرتبط :



رهبر فرزانه انقلاب؛ به دفعات از مذاکرات هسته ای سالهای 82-84 به عنوان عقب نشینی؛ و همچنین کسب تجربه یاد کرده اند. یکی از تجربیات ارزشمند نظام؛ طی عقب نشینی سالهای مذکور؛ ایجاد زمانبندی و تقسیم موضوعات مورد مناقشه به منظور کسب نتیجه حداکثری، در قبال ایجاد محدودیت، مقابل سوء استفاده حریف بود. به این مفهوم که دشمن جهت ایجاد تشتت و تاثیر گذاری بر قدرت تحلیل مذاکره کنندگان هسته ای؛ و یا به قولی قرار دادن نظام در گوشه رینگ؛ مسلسل وار اقدام به طرح شبهاتی متعدد، مطالبه ی زیاده خواهانه و البته بدون محدودیت زمانی در جمعبندی می کرد.

لذا طی سال 86 به منظور مقابله با چنین ترفندی؛ علی لاریجانی به عنوان دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، اقدام به تدوین مدالیته ای فی مابین ایران و آژانس نمود. بر اساس مدالیته ها؛ ابتدا آژانس کلیه سوالهای خویش را طرح کرده و مقرر شد طی زمانبندی مشخص، هر بار به تعداد معینی از سوال های مدیرکل پاسخ داده شود؛ سپس آژانس در گزارشی رسمی؛ خاتمه بخش اول ابهامات را اعلام؛ و درصورت اقناع آژانس، بخش دیگری از سوالات مطرح گردد. نتیجه چنین تدبیری منجر به ختم دعاوی آژانس در مدت زمانی محدود بر علیه ایران و اعلام رضایت رسمی محمد البرادعی شد.

اما روی کار آمدن آمانو؛ زمینه ای مجدد جهت طرح اوهامی به نام  PMD را ایجاد کرد. موضوعاتی که آژانس برخلاف نص صریح NPT؛ از ارایه مستندات ادعایی به ایران پرهیز می کند. نتیجه کشمکش و تقابل آژانس که ناشی از رویکرد جدید مدیرکل آن بود؛ صدور ضمیمه ی گزارش شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی با عنوان PMD یا ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته ای ایران شد.

با شروع کار دولت یازدهم و ایجاد جو مثبت فی مابین دو طرف؛ سازمان انرژی اتمی ایران به منظور حل و فصل موضوعات طرح شده در ضمیمه ی مذکور، اقدام به تنظیم سه مدالیته با آژانس کرد. دو مدالیته اول که شامل یازده اقدام عملی ایران بود؛ با کسب نظر مساعد مدیرکل بسته؛ و حتی پنج سوال از مجموعه 7 سوال مدالیته سوم نیز حل و فصل شد. اما زیاده خواهی آژانس و تبدیل 3 سوال در خصوص چاشنی های انفجاری مفتولی، موسوم به EBW و تبدیل آن به 60 سوال؛ در کنار عدم اعلام نظر قطعی توسط مدیرکل؛ همچنین موکول کردن نتیجه به پاسخی سیستماتیک؛ بد بینی به نظرات سوء آژانس را، در شورای عالی امنیت ملی و مدیران عالی سازمان انرژی اتمی دولت یازدهم؛ به یقین تبدیل کرد. از اینرو با توجه به خلف وعده آژانس، همکاری در زمینه حل مسایل گذشته و حال متوقف؛ و به صورت غیر رسمی، ادامه ی آن منوط به اعلام رضایت و نظر قطعی مدیرکل راجع به دو پاسخ باقی مانده شد (خرداد 1393).

مجموعا می توان گفت، حصول چشم انداز جمعبندی توافق جامع؛ فشار امریکا و گره زدن زلف PMD به رفع تحریم ها؛ مذاکره کنندگان ارشد ایران را مجبور به کوتاه آمدن و مصالحه ناگهانی با آمانو کرد. در بهبهه مذاکرات؛ حضور غیر منتظر آمانو در هتل کوبورک و سفر به تهران؛ خبر از نهایی کردن رسیدگی به PMD داشت. لکن پاسخ بسیاری از سوالات جدی؛ همچنان در پرده ابهام بود.

·         با توجه به عدم اعلام نظر آژانس در خصوص دو سوال آخر مدالیته؛ سازمان انرژی اتمی و شخص دکتر صالحی با چه تضمینی حاضر به ادامه همکاری با آژانس و نا دیده انگاشتن تجربه های ارزشمند نظام شده اند؟

توجیح دکتر در مصاحبه با گزارش ویژه خبری شبکه دو سیما، قابل تامل می باشد: «چون اساس PMD از دید آژانس  و PPI از دید ایران؛ سیاسی است و نه فنی؛ لذا شرایط حاکم بر توافق، امریکا و غرب را به این جمعبندی رساند که ابعاد احتمالی نظامی را خاتمه دهند. در واقع این پیشنهاد از سوی مذاکره کنندگان ایرانی بود؛ که چنین موضوعی خاتمه یابد. لذا امریکا و غرب هم با این مسئله موافقت کردند.»

وی در ادامه، تضمین چنین رویکردی را اینگونه شرح می دهد: «نمی شود که امریکایی ها و غرب چندین ماه وقت، صرف مذاکره کنند، تنها برای بهانه جویی؛ اگر قرار بر بهانه گیری بود نیازی به مذاکراتی چنین وسیع نیست. لذا من با دید مثبت می گویم که تا پایان سال میلادی موضوع نگرانی های آژانس حل می شود و احتمال بهانه جویی، غیر محتمل است.»

·         همانطور که مشاهده می شود؛ اساس حل موضوع، بر اساس خوشبینی به مرجعی بنا شده، که رهبر فرزانه انقلاب در خصوص آن می فرمایند: "ما به آژانس بدبینیم؛ آژانس نشان داده که هم مستقل نیست، هم عادل نیست؛ مستقل نیست زیرا تحت تأثیر قدرتها است؛ عادل نیست [چون] بارها و بارها برخلاف عدالت حکم کرده و نظر داده."

·         در مقاله ی پیشین آمد؛ اساس موضوع PMD با هدف نفوذ به اندرون نظامی ایران ایجاد شد؛ و امریکا آن را پلی از موضوع هسته ای به سلاح های متعارف ایران تلقی می کند. لذا به هیچ عنوان عقلانی و منطقی نیست؛ که امریکا سرمایه گذاری های ناتمام خویش را بدون دریافت مابه ازا، خاتمه یافته تلقی کند.

·         پس از جمعبندی توافق جامع؛ مسئولین مختلف دولت امریکا؛ به کرات از دسترسی به مراکز نظامی ایران و ایجاد زمینه حمله نظامی با اتکا به اطلاعاتِ چنین بازرسی هایی سخن گفته اند. بازرسی هایی که اساس و شاکله ی آن بر مبنای PMD بنا شده. با توجه به سابقه ی تحقق 92 درصدی ادعا های امریکا پس از توافق ژنو و لوزان؛ همچنین عدم تحقق گفتار تیم مذاکره کننده و مسئولین ارشد دولت؛ آیا رد چنین هدف گذاری از سوی امریکا؛ خردمندانه است؟

اگر صحت گفتار امریکا مبنا قرار گیرد -که البته هست- جمع خاتمه ی PMD تا پایان سال میلادی و تحقق هدف فوق؛ چگونه امکان پذیر است؟

اما سوالات اصلی در نادیده انگاشتن تجربیات گذشته؛ و تکرار گزیده شدن از سوراخ سابق، همچنان باقی است:

چه تضمینی باعث شده دکتر صالحی تن به پاسخگویی یکجا به همه ی سوالات آژانس دهد؟

چه تضمینی به بستن پرونده هر سوال وجود دارد؟

آیا ممکن نیست آژانس پس از دریافت همه ی پاسخ های ایران؛ دست به نتیجه گیری غیر متعارف زند؟

چه تضمینی برای اضافه نشدن سوالات آژانس متصور است؟

در صورتی که آژانس پاسخ های ایران را مکفی ندانست و همانند موضع چاشنی های انفجاری مفتولی بر تعداد سوالات خویش افزود؛ و یا حتی خواستار دسترسی به مراکز نظامی و یا دانشمندان شود؛ تکلیف چیست؟

·         اما جالب ترین بخش؛ برخلاف ادعای دکتر صالحی، نحوه اظهار نظر آژانس تا پایان سال 2015 است. آژانس به صراحت از ارایه نظر تا پایان سال میلادی سخن گفته و نه بستن پرونده PMD.

با این وجود می بایست منتظر بود و دید، آیا اشتهای جاسوسان آژانس که تا پایان سال میلادی، با انبوهی از اطلاعات به بکلی سری ایران مواجهه خواهند شد؛ اقناع می گردد؟ و یا طبق پیش بینی رهبر فرزانه انقلاب؛ در مقابل عقب نشینی ها، دشمن قدم به قدم پیش خواهد آمد.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : صالحی، PMD، ابعاد احتمالی نظامی، عقب نشینی، مصالحه، PPI، خوشبینی،
لینک های مرتبط :


وزیر خارجه ایران علت دعوت یوکو آمانو مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی را، رایزنی با مقامات ایرانی جهت ادامه کار مطرح کرد.

اگر به این نکته توجه کنیم که دخالت آمانو تنها مربوط به مسایل فنی در بعد نظارت و بازرسی است؛ و از طرفی پیش شرط غرب برای انجام توافق جامع، حل موضوع PMD یا همان ابعاد احتمالی برنامه هسته ای ایران است، بسیاری از ابهامات کلیدی سفر آمانو به تهران بر طرف می شود.

لذا به نظر می رسد آمانو برای حل و فصل موضوعات باقی مانده PMD، قبل از اجرایی شدن توافق جامع، به تهران سفر می کند.

اما توجه به این نکته ضروری است، که خطر اصلی در تن دادن ایران به راضی کردن آژانس و حل ابهامات کاذب و البته بدون سند نهفته است. حل این موضوع به حدی بغرنج شد، که دور سوم مدالیته ایران و آژانس در دولت یازدهم –بهار 93-، به علت عدم اظهار نظر آژانس در خصوص دو موضوع EBW یا چاشنی های مفتولی و آزمایشات هیدرو دینامیکی ناتمام ماند و حتی دولت تدبیر نیز به زیاده خواهی آژانس و تبدیل 3 سوال در مورد چاشنی های انفجاری به 60 سوال؛ معترض آژانس شده و عملا ادامه همکاری به حال تعلیق درآمد.

هر چند در گزارشات جدید مدیرکل به شورای حکام مشخص شد، چندی است ایران به برخی ابهامات آژانس در خصوص محاسبات نوترونیک پاسخ گفته؛ اما با این حال باید منتظر نتیجه ی سفر آمانو به تهران ماند.

در هر شکل این سوال جدی به قوت خود باقی است؛ که آیا هیئت مذاکره کننده ایران در راستای نظریه ی حصول توافق به هر قیمتی؛ تن به اجرای خواسته های بدون انتهای آژانس می دهد؟

آیا علی رغم امتناع ایران از پاسخگویی به تهدیدات ابعاد احتمالی نظامی؛ طی شرایط جدید، دولت در تله ی PMD گرفتار می شود؟





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : سفر، آمانو، تهران، PMD، حل، ابعاد احتمالی نظامی، دام،
لینک های مرتبط :




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic