تبلیغات
دلنوشته های سربازی برای ولایت - مطالب ابر نامه
 
درباره وبلاگ


رهبر فرزانه ی انقلاب: این جوانها را باید حفظ کرد، [نباید] با عناوین گوناگونی بخواهیم این جوانهای مؤمن را طَرد کنیم و منزوی کنیم؛ که البته منزوی هم نمیشوند.

مدیر وبلاگ : احمد.ش
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پایگاه خبری تحلیلی «ایران هسته ای»
» تهیه و تنظیم:خادم الشهداء
دلنوشته های سربازی برای ولایت
تحلیل مسایل روز از نگاه نویسنده
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

تحلیل راهبردی - وبلاگ دلنوشته های سربازی برای ولایت


دکتر ظریف در نامه ای به دبیرکل سازمان ملل نسبت به توقیف 2 میلیارد دلار از دارایی های ایران توسط امریکا اعتراض و ضمن تشبیه عمل کدخدا! به راهزنی، از بان کی مون تقاضا کرده است تا با مساعی جمیله!، از امریکا بخواهد به تعهدات بین المللی اش پایبند باشد؛ نقض اصل بنیادی مصونیت دولت ها را متوقف کند و دارایی های مسدود شده ایران در امریکا را آزاد نماید.

لکن وزیر امور خارجه در ادامه درخواست از دبیرکل سازمان ملل به نکته مهمی اشاره می کند. وی می گوید: "و در اجرای تعهدات بین المللی خود و نیز در چارچوب تعهدات برجام سریعا مداخله در تعاملات مالی و تجاری ایران در خارج از امریکا را برای همیشه متوقف کند."

ابتدایی ترین موضوعات متواتر به ذهن از قرار ذیل است:

1- ظریف در سطحی بی سابقه به بدعهدی امریکایی ها اذعان و اعتراض کرده است.

2- ظریف سعی دارد تخلف امریکا از مفاد برجام را به سطحی بالاتر از مذاکرات داخلی 1+5 ارتقا دهد.

فارغ از اعتراف به خلف وعده کدخدا!؛ سوال اصلی این است که، چرا ظریف دست نیاز به سوی بان کی مون دراز کرده است؟ و آیا اساسا در متن شکایاتِ برجام، جایگاهی برای دبیر کل سازمان ملل در نظر گرفته شده؟

با مرور بند 36 برجام -اولین بندِ ساز و کار رسیدگی به تخلفات- روند رسیدگی را بدین شرح خواهیم یافت:

الف- ارجاع تخلف به کمیسیون مشترک و فرصت 15 روزه به این کمیسیون.

ب- ارجاع موضوع به وزیران خارجه و یا بررسی در کمیسیون مشورتی که از 3 عضو شاکی، متشاکی و عضوی بی طرف تشکیل شده؛ این روند نیز 15 روز فرصت برای رسیدگی خواهد داشت.

ج- بررسی 5 روزه رای غیر الزام آورِ کمیسیون مشورتی در کمیسیون مشترک.

د- و اگر شاکی همچنان معتقد به عدم «پایبندی اساسی» طرف مقابل بود، دو حالت متصور است: د/1- موضوع مورد اختلاف را مبنای توقف کلی یا جزئی تعهداتش ذیل برجام قلمداد کند د/2- به شورای امنیت سازمان ملل ابلاغ کند که معتقد به عدم پایبندی اساسی است.

با وجود تاکید دولتمردان بر تحکیم برجام و حتی تعمیم سخنانی شاذی نظیر آفتاب تابان به توافقی -که تا کنون تنها شامل خسارت محض بوده- مداقه در اتفاقات اخیر، که به اسم رایزنی در ژنو و نیویورک توسط معاونان وزارت خارجه، دکتر ظریف و حتی رئیس کل بانک مرکزی صورت پذیرفت است؛ و به دنبال آن نامه وزیر خارجه «تحت پوششِ مصادره 2 میلیارد دلار ایران» به بان کی مون؛ مشخص می شود؛ معجونی بسیار تغلیظ شده از فرایند رسیدگی به تخلفات که در برجام پیشبینی شده، در حال وقوع است. به عبارتی ظریف و دیگر دولتمردان نه تنها برجام را فرجام یافته نمی پندارند؛ بلکه به منظور حل معضلاتِ برجامِ بد فرجام، رو به شکایت از آن آورده اند!

اما چرا دولت بنفش بجای پیگیری علنیِ بدعهدی امریکا و تنبیه! متخلّف، رو به شتر سواری دولا دولا آورده و در لفافه پیگیر نقض عهدِ جناب کدخدا شده؟!

به نظر میرسد دولت از دو موضوع به شدت واهمه دارد؛ اولین بحث مربوط به آوار شدن امید کاذب ایجاد شده پس از شروع مذاکرات مستقیم هسته ای با امریکا است. به واقع پس از شروع مذاکرات، نه تنها عایدی خاصی نصیب ملت نشد؛ بلکه مذاکره با شیطان بزرگ از جهات مختلفِ داخلی و خارجی صدمات بزرگ، بلکه جبران ناپذیری بر پیکره نظام اسلامی وارد کرد. در واقع تنها عایدی مذاکرات را می توان حاکم شدن آرامش روانیِ کاذب بر بازار؛ و به تبع آن رشد حباب گونه ی محورهایی نظیر بورس برشمرد.  لذا طبیعی است که با ایجاد رخنه و ترک در چنین دیوار دروغینی؛ دولت با موجی غیر قابل تصور و البته غیر قابل کنترل روبرو خواهد شد.

اما دومین و شاید اصلی ترین چالش پیش روی دولت؛ تبعاتِ ورودِ شکایت ایران، به مرحله ی بعد، یعنی بند 37 برجام است. این بند می گوید: متعاقب دریافت شکایت؛ شورای امنیت برای تداوم لغو تحریم ها، رای گیری کند و یا در صورت سکوت بیش از 30 روز؛ آنگاه تحریم های سابق به صورت خودکار مجددا اعمال خواهد شد.

از طرفی؛ همانطور که سابقاً مقامات غربیِ 1+5 گفته اند؛ در صورت رسیدن به این مرحله؛ یقینا غرب دارای حداقل 5 رای -شامل امریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان و اتحادیه اروپا- خواهد بود. لذا شکست ایران پس از ورود به مرحله یادشده برای دیپلمات های خبره تدبیر و امید، روشن است و دولت شدیدا از ورود به چنین مرحله ای وحشت دارد. امری که متاسفانه دکتر روحانی با وجود تاکید موکد منتقدانِ برجام، بر آن وقعی ننهاده؛ بلکه ایشان را با زشت ترین واژه ها ملامت کرد.

حال باید دید آیا دولت می تواند کشور را از گردابی که بر اساس توافقی با نقاط ابهام و ضعف های ساختاری متعدد بنا شده؛ خارج کند، و یا کماکان می خواهد به عدم مراقبتِ لحظه به لحظه از توافق، ادامه داده و با نادیده گرفتن چندین باره خطوط قرمز، نقض عهد دشمن را ماله کشی کند.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : برجام، کمیسیون مشترک، پنهانی، شکایت، ظریف، نامه، بان کی مون،
لینک های مرتبط :


رئیس دولت یازدهم به رسم هر دوره از مراحل توافق، دوشنبه 28 دی ماه، نامه ای خطاب به رهبر فرزانه انقلاب مرقوم کرد. در این نامه همانند نامه ی سوم آذر 92 و یا 23 تیر 94، نکاتی به عنوان دستاورد بیان شده. متن ذیل، بخش اولِ نقد بر نامه دکتر روحانی است.

1-با آنکه نامه یاد شده، تحت لوای «نامه رئیس جمهور به رهبر انقلاب» منعکس شد؛ لکن پرزیدنت یازدهم نامه را خطاب به «رهبری» و «ملت» نگاشته است: "اینک افتخار دارم به استحضار حضرتعالی و ملت سربلند و مقاوم ایران برسانم ..."

اهمیت مسئله از آنجا ناشی می شود که: الف- اساسا خطاب قرار دادن ملت در نامه ی مستقیم به رهبری انقلاب، وجاهت نداشته و به عبارتی سوال برانگیز است؛ چرا که نامه نگاری با چنین مشخصه ای را بیانیه می خوانند. ب- رئیس شورای عالی امنیت ملی؛ 25 ساعتِ قبل؛ نامه ای با همین مضمون خطاب به ملت رشید و قهرمان ایران نگاشته؛ و طبیعتاً مخاطب قرار دادن مجدد مردم در نامه ای که حاوی مضامین مشترک می باشد، امری بی معنا و عبث تلقی می گردد؛ مگر هدف خاصی پشت پرده ی خطاب قرار دادن مردم قرار گرفته باشد.

2-در نامه ای که خطاب به رهبر فرزانه انقلاب نگاشته شده؛ دکتر روحانی 15 مرتبه از کلمه ملت و یا مردم استفاده می کند؛ حال آنکه تنها 8 مرتبه بطور مستقیم و غیر مستقیم کلمه رهبر را بکار می گیرد.

با این وجود می توان گفت:

الف- در صورتی که ردیف های 1 و 2 را، همراه با نامه 25 ساعتِ قبل دکتر روحانی کنار هم قرار دهیم؛ اهمیت و وزن دادنِ بیشتر به مردم خودنمایی می کند.

ب- شاکله نامه ی روز یکشنبه دکتر -خطاب به ملت-؛ ظاهرا بر خلاف قانون اساسی و قوانین بالا دستی کشور، قصد تحمیل اراده ی منتخبِ سال 92 بر همه ی اراده ها را در خود جای داده؛ اراده ای که با نادیده گرفتن سیاست های کلی نظام، حتی قصد تحمیل و موجه جلوه دادنِ عبور از خطوط قرمز و الزامات رهبری را دارد:

"یکی از آن لحظاتِ تاریخی، اکنون است که ارادۀ تاریخ‌ ساز ملت ایران تحقق یافته است [اراده ای که در راستای انتخابات 24 خرداد 92 می باشد] ... ما ایرانیان، دستان خود را به ‌سوی جهانیان به نشانۀ دوستی دراز کرده ‌ایم و با عبور از همه دشمنی‌ ها و بدگمانی ‌ها و توطئه ‌چینی‌ ها، فصل تازه‌ ای در روابط کشورمان با جهان گشوده ‌ایم."

نیم نگاهی به سخنان رهبر فرزانه انقلاب که بارها امریکا را بدعهد، عهد شکن، خنجر زننده از پشت، غیر قابل اطمینان و ... معرفی می کنند؛ و مقایسه آن با جمله ی "عبور از همه دشمنی‌ ها و بدگمانی ‌ها و توطئه ‌چینی‌ ها" بیانگر دو نکته ی واضح و مبرهن است؛ 1- امریکا قابل اعتماد است. 2- موضوعات مطروحه از طرف رهبری، نه توطئه چینی امریکا؛ بلکه تنها بدگمانی است. لذا از بد گمانی ها گذشته و اثبات کردیم رهبری دچار اشتباه در محاسبه می باشد!

نتیجه آنکه بر اساس روانشناسی نوشتار؛ به صراحت می توان قصد و نیت خاصِ پرزیدنت یازدهم از نگارش نامه را درک کرد؛ هدفی که بیشتر از ارایه نامه؛ قصدِ تلقین و به رخ کشیدنِ 1- تفاوتِ خواسته رهبری با مردم 2- جدا کردن خط رهبری از مردم 3- کاهش و بی اهمیت جلوه دادن جایگاه رهبری در برابر ملت را پی گیری می کند.

اما مهمترین سوال این است که شیخ حسن روحانی با کدامین هدف، به سیاق جدیدی نامه نگاری کرده؟

مروری بر پاسخ های چند خطی، حکیمانه و قاطع رهبر فرزانه انقلاب به نامه های برجامی رئیس جمهور؛ نشان از عدم توفیقِ دکتر دارد. به عبارتی دستاوردهای اعلامیِ دکتر روحانی در نامه های برجام، تا بحال مورد وثوق رهبر انقلاب قرار نگرفته است؛ لذا وی در نامه جدید خویش، سعی دارد با رویکردی نوین تدابیر رهبری را خنثی کند.

رئیس دولت در گام نخست ضمن دخیل کردن مردم، تمام سعی را بر اثبات همراهی مردم با مواضع خود گذاشته -همراهی مردم با سیاست سهل اندیشی در مقابل دشمن، و خسته شدن ملت از سیاست انقلابی گری (بطور اعم) و عقب نشینی در موضوع هسته ای بطور اخص- و در مرحله بعد دکتر سعی کرده رهبری را در مقابل مردم نشان دهد! لذا در صورت موفقیت می تواند مواضع و دیدگاه های رهبری را تضعیف و نهایتا ولی امر را مجبور به پذیرش و تایید دستاورد های کاذبِ برجام کند.

در واقع رئیس جمهور پیگیر دو قطبی سازی رهبری در برابر ملت می باشد. دو قطبی ای که در صورت عدم بصیرت؛ می تواند قطار انقلاب را از ریل اصلی خارج؛ و همانگونه که رئیس دولت اعتدال، در نشست خبری خود به مناسبت اجرای برجام گفت؛ قصد دارد سیاست برجامیست را از حوزه خارجی به حوزه داخلی تسری دهد. حوزه ای که سنگ بنای آن با انتقاد دکتر روحانی از عملکرد شورای نگهبان و آنچه رد صلاحیت های گسترده خواند؛ استوار گشت.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : نامه، روحانی، رهبری، مرقوم، دو قطبی، مردم، برجام،
لینک های مرتبط :


پنجشنبه 3 دی 1394 :: نویسنده : احمد.ش

 برخی اوقات؛ ماله کشی و ماست مالی تیم مذاکره کننده؛ و البته مصوب و مسبب 14 سال تحریم ملت غیور ایران؛ جناب دکتر روحانی؛ چنان شدت می یابد، گویی نماینده امریکا هستند در دولت جمهوری اسلامی ایران! بحث را از نفوذ هم گذرانده اند؛ این مهره های امریکایی. واقعاً انسان درمانده می شود؛ اینان خود را به نفهمیدن می زنند، یا اساسا شعور ملت را نادیده می انگارند؟

بر پایه نظریه "گوبلز" -رئیس دستگاه تبلیغاتی آلمان نازی: "دروغ هر چه بزرگتر باشد باور آن راحت تر است"- دروغِ بزرگِ "هسته ای، عامل تحریم است" را گفتند و با دروغ بزرگترِ چرخش همزمان چرخ زندگی مردم و سانتریفیوژ؛ ورز¹ ش دادند؛ تا بر مسند دولت یازدهم تکیه زنند.

حرفی نیست؛ لکن امروز گوبلز هم با تعجب نظاره گر استراتژی قطار بی انتهای دروغِ دولت یازدهم است؛ برطرف کردن 100 روزه مشکلات اقتصادی؛ کاهش نرخ دلار؛ شکسته شدن سد تحریم؛ هیچکس از عمل به قانون نباید دلخور شود!؛ عبور از رکود –مشخص نیست منظور عبور از رو کود است (چه حیوانی و چه شیمیایی)، یا عبور از رکود-؛ حل مشکل آب خوردن با رفع تحریم؛ آلودگی ریفرمت (بنزین) پتروشیمی؛ کاهش نقدینگی؛ بسته محرک اقتصادی که تنها شامل حال خودرو سازان می شود و ازدواج، مشکل اصلی جوانان را نادیده می گیرد؛ 100 میلیون دلار ضرر بابت هر روز تاخیر در اجرای برجام؛ در این دولت پسر خاله و پسر عمه نداریم؛ و هزاران موضع غیر واقعی، ولی خوش آب و رنگ، بخش کوچکی از وعده های غیر محقَق و البته غیر عملی دولت است.

اگر بدن لرزان گوبلز از درون قبر، توان سخن با دکتر حسن فریدون را داشت، قطعا لازمه ی خلط ذره ای واقعیت، با انبوه دروغ را، به وی یادآور می شد!

عشق برجام؛ برقراری رابطه با کدخدا؛ و البته امید به گشایش تحریم، قبل از انتخابات اسفند؛ چنان کور و کر شان کرده؛ که نامه بی ارزش وزیر خارجه امریکا را؛ همانند برگِ های قرآنِ بر نیزه ی جنگ صفین می بینند.

قانون صادرهِ در کنگره و امضای اوباما ذیل آن را نادیده می انگارند و دل به وعده سراب ش می بندند.

چرا؟

از آنچه عدم تبلور نتایج ملموسِ کاهش تحریم، قبل از انتخابات اسفند می خوانند؛ واهمه دارند.

می ترسند به قول خودشان؛ تحریم هایی که شکسته شدن سد ش را، دو سال قبل و با آب و تاب بر طبل کوبیدند؛ بازهم پا بر جا بماند؛ و در این انتخابات –که از دید دولتی ها بسیار حیاتی است-؛ وکیل الدوله ها توان ورود به مجلس شورای اسلامی و خبرگان رهبری را نیابند.

جالب آنکه حتی سلامتی دانش آموزانِ معصوم را، وجه المصالحه قرار داده و در آلوده ترین روز هفته، و تنها به بهانه استقبال از رئیس دولت در شهر ری؛ مدارس شهر تهران را دایر می کنند.

 

¹ ورز دادن: عمل آوردن؛ پیاپی کاری را انجام دادن؛ ممارست





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : نامه، کری، ظریف، عراقچی، روحانی، نفوذ، عامل،
لینک های مرتبط :


نمی دانم این روز ها چرا بارش حوادث اتفاقی، فراگیر شده؟ شاید برجام علت العلل شده و، سد اتفاقات نیز، همانند ابر های باران زا، شامل رفع تحریمِ اتحادیه اروپا شده! ظریف هنگام رد شدن از کوچه آشتی کنانِ سازمان ملل، اتفاقی با اوباما دست می دهد. اتفاقی چهار وزیر کابینه بر علیه دولت شورش می کنند و اتفاقی ...

اما همزمانی زوج اتفاقات؛ موضوع غریبی است. یک زوجش همین نامه 4 وزیر؛ درست همزمان با قرائت گزارش کمیسیون ویژه برجام در مجلس، و زیر سوال رفتن بزرگترین توافق قرون و اعصار؛ بطور اتفاقی بمب خبری نامه 4 وزیر افشا می شود و تیتر یک روزنامه و خبرگزاری ها؛ و گزارش کمیسیون ویژه، به صفحات پستو منتقل می شود!

اساسا کشته، مرده اتفاقات اینچنینی هستم. یکهویی!

انسانِ در خطر مرگ، مال و اموال خویش را به منظور بقا وا می نهد؛ درست همانند حرکت امروز دولت. گزارش کمیسیون ویژه، حکم مرگ دولت را داشت؛ لکن فداکاری 4 وزیر، هرچند به قیمت زیر سوال رفتن بخشی از تصمیمات دولت؛ فعلا تنوانست خطر مرگ را دور سازد.

* بنازم اساتید سابقِ جنگ روانی وزارت اطلاعات را، که این روزها دروس خود را در معیت دولت امنیتی اعتدال، خوب پس می دهند. و در کمال آرامش، چالش های بزرگ را؛ از پیش راه دکتر روحانی کنار میزنند.

و گلی به جمال امنیتی های سابق، دستی بر آتش هر بحرانِ کشور دارند! از مظنونین ترور شهید رجایی و باهنر گرفته؛ تا تئورسین های فتنه ی 1377 و 1388؛ حتی ایجاد فتنه ی قتل های زنجیره ای درون وزارت اطلاعات و شهادت سعید امامی.

ای کاش میشد از شر شیاطین در امان ماند!





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : اتفاقی، یکهویی، برجام، گزارش، کمیسیون ویژه برجام، نامه، 4 وزیر،
لینک های مرتبط :




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب