درباره وبلاگ


رهبر فرزانه ی انقلاب: این جوانها را باید حفظ کرد، [نباید] با عناوین گوناگونی بخواهیم این جوانهای مؤمن را طَرد کنیم و منزوی کنیم؛ که البته منزوی هم نمیشوند.

مدیر وبلاگ : احمد.ش
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پایگاه خبری تحلیلی «ایران هسته ای»
» تهیه و تنظیم:خادم الشهداء
دلنوشته های سربازی برای ولایت
تحلیل مسایل روز از نگاه نویسنده
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

هر چه به روز توافق¹ نزدیک می شویم، تعداد اشتباهات فاحش عمدی و غیر عمدیِ دولت یازدهم افزایش می یابد. قوه مجریه که بر مبنای توهمی خود ساخته، حتی تصور بررسی برجام توسط مجلس شورای اسلامی را، از مخیله عبور نمی داد؛ این روزها با فشار روانی ناشی از برهم خوردن محاسبات، و البته بر باد رفتن آرزوهای حزبی، نه تنها قدرت اهم فی الاهم خویش را از دست داده، بلکه بر شدت تابو شکنی نیز افزوده است.

عدم درک عمق فاجعه ی منا، و نیمه کاره نگذاشتن سفر نیویورک، نمونه ای از تشخیص اشتباه و اولویت دادنِ برقراری رابطه با کدخدا، بر جان بیش از 500 تن از هموطنانی است، که دفاع از تک تک آنان، بخشی از وظیفه ذاتی هر دولتی محسوب می گردد. دولت های بسیاری نشان داده اند، حتی به منظور حفظ جان «تنها یکی از اتباع خویش» حاضر هستند، وارد جنگی گسترده شوند؛ با این وجود، مشخص نیست چرا دکتر روحانی، که با شعار پر طمطراق تحقق «منشور حقوق شهروندی»، در صدد حمایت از معدود قشر غرب گرای جامعه بر آمد؛ حاضر نشد، شخصا رهبری و هدایت دفاع از حجاج بیت الله الحرام و البته شرافت لکه دار شده ایرانی را بر عهده گیرد.

اما فارغ از بحث منا؛ گویی عبور از خطوط قرمز نظام و تابو شکنی، بخشی از عملکرد دولت تدبیر و امید گشته است. خبر ملاقات ظریف و اوباما را نمونه دیگری از چنین رفتار نا بجایی می توان تلقی کرد. این درحالی است که مجوز دولت برای انجام مذاکره؛ تنها تا سطح وزیر خارجه می باشد.

لکن جالب ترین بخش؛ رنگ کردن گنجشک اخبار، توسط دولتی ها است. ایشان به نحوی ملاقات دو مقام را اتفاقی و غیر منتظره عنوان می کنند؛ گویی اوباما و ظریف در زمانی مشخص، از کوچه تنگ آشتی کنان! عبور، و لاجرم شانه ی هر کدام به دیگری برخورد نموده. موضوع وقتی جالب می شود که مقامات کاخ سفید روایتی متفاوت از ماجرا بیان می کنند:

"اوباما و ظریف، یک برخورد کوتاهی در زمان ناهار داشتند و در آنجا دست دادند".

هرچند نویسنده علاقه وافری برای ملاک عمل قرار دادن سخن مسئولین دولت یازدهم دارد، لکن با عرض پوزش باید گفت؛ گذشته نشان داده، بیان و عمل مجریان امریکایی در ماجرای مذاکرات هسته ای، بیشتر به واقعیت می نماید. لذا باید از وزیر امور خارجه پرسید:

آیا اوباما بطور اتفاقی میز نهار خود را در راهروی سازمان ملل پهن کرده است؟

یا دکتر ظریف بطور اتفاقی از سالن ناهارخوری پرزیدنت اوباما عبور کرده!؟

و در نهایت لازم است به دولت یازدهم و تئورسین های عادی سازی رابطه با امریکای خبیث یادآور شد: مردم تفاوت شکستنِ حرمت سخن وزین رهبر فرزانه انقلاب را، با امور اتفاقی، درک کرده و در زمان مقتضی، پاسخ رفتارهای نابجای مسئولین را قاطعانه خواهند داد.

ضمن اینکه عدم تمایل دولت به رعایت خطوط قرمز؛ شاهد دیگری بر این مدعا است، که حتی پس از محدود کردن دولت در اجرای برجام توسط مجلس؛ دولت مسیر دلخواه خویش را ادامه داده و کمترین وقعی برای قوانین مجلس قایل نیست.

 

¹ بر اساس پیوست پنجم برجام، "روز قبول توافق"90 روز پس از تایید برجام از طریق قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل است. قطعنامه 2231 در تاریخ 29/04/94 تصویب شد.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : اعمال، نابجا، ظریف، اوباما، ملاقات، منا، حج،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 4 شهریور 1394 :: نویسنده : احمد.ش

جنگ زرگری این روزهای کنگره؛ برخی را به اشتباه انداخته و برخی هم که خود را به خواب زده اند؛ قصد به اشتباه انداختن دارند! گروه دوم که از قضا دولت و زنجیره ای ها، پای ثابت آن هستند؛ تمام تمرکز خویش را بر واقعی نشان دادنِ کشاکش کنگره و اوباما قرار داده اند. لکن به راستی نتیجه طناب کشی برجام در امریکا چه می شود؟ و عواقب رد و یا تایید برجام در کنگره چیست؟

مخالفت کنگره با توافق را به دو بخشِ قبل از جمعبندی وین و پس از آن می توان تقسیم کرد. نگرش منفی قبل از توافق؛ در چارچوب چانه زنی حداکثری توجیه پذیر بود؛ لکن با توجه به عدم مخالفت ماهوی کنگره با برجام، چرا پس از جمعبندی نیز شاهد جنگی عیان در اردوگاه جمهوری خواهان و دمکرات می باشیم؟

قبل از پرداختن به چرایی مخالفت پسا جمعبندی؛ لازم است ادله موافقت کنگره با کلیت برجام را ارایه داد.

عدم تایید دو طرحِ؛ الزامِ به رسمیت شناختن رژیم منحوس صهیونیستی توسط ایران؛ و آزادی زندانیان امریکاییِ گرفتار در ایران (جاسوسان امریکایی) توسط کنگره؛ دلیل آشکاری است، که مجلس سنا و نمایندگان امریکا؛ هیچ قصد جدی برای به خطر انداختن توافق هسته ای را ندارد. که اگر چنین بود، تصویب هر یک از طرح ها مذکور؛ خواه نا خواه ختم مذاکره ایران و امریکا تلقی می شد؛ لکن کنگره با رد هر دو طرح؛ نشان داد خواستار آسیب رساندن به کلیت برجام نیست.

با این وجود چرا کنگره در حال حاضر نیز، روی خوش به توافق با ایران نشان نمی دهد؟ پاسخ سوال را می توان در اهداف آینده امریکا جستجو نمود.

به واقع اگر کنگره، اقدام به تصویب برجام کند؛ در درجه اول، عملا قوانین تحریم های گذشته ضد ایران را لغو کرده و در درجه دوم؛ هر دولتی پس از اوباما را ملزم به اطاعت از برجام کرده است. این امر قدرت مانور آینده نظام حاکمیتی ایالات متحده را با چالشی جدی مواجه می کند؛ و حتی باز گرداندن تحریم های گذشته را به دلیل زیر پا گذاردن برجام؛ غیر ممکن می نماید. لذا بهترین راه، ادامه جنگ زرگری و عدم تصویب برجام در کنگره، به منظور حصول نتیجه مذکور می باشد.

بدین سان، خطر عدم توانایی زیر میز زدن امریکا در آینده، بطور کامل از بین می رود؛ و اوباما که از حق وتوی مصوبه کنگره برخوردار است؛ با استفاده از اختیارات خویش؛ تا زمان لازم، برجام را اجرایی می کند؛ ضمن اینکه رئیس جمهور بعدی نیز، بر همین منوال قادر به ادامه ی مسیر اوباما خواهد بود.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : برجام، کنگره، عدم، تصویب، اوباما، وتو، تحریم،
لینک های مرتبط :




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات