درباره وبلاگ


رهبر فرزانه ی انقلاب: این جوانها را باید حفظ کرد، [نباید] با عناوین گوناگونی بخواهیم این جوانهای مؤمن را طَرد کنیم و منزوی کنیم؛ که البته منزوی هم نمیشوند.

مدیر وبلاگ : احمد.ش
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پایگاه خبری تحلیلی «ایران هسته ای»
» تهیه و تنظیم:خادم الشهداء
دلنوشته های سربازی برای ولایت
تحلیل مسایل روز از نگاه نویسنده
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

با پایانِ بی سابقه ترین نابود سازی هسته ایِ تاریخ؛ و اعلام رسمی روز اجرا ی برجام؛ وارد مرحله ای نوین از تاریخ حکومت پرزیدنت یازدهم شدیم. شروع تاریخی که، پذیرشِ هیچ بهانه ای از سوی دکتر روحانی، مورد قبول واقع نخواهد شد.

امروز رئیس شورای عالی امنیت ملی و زیر مجموعه ای که آن را قوی ترین، برترین و نخبه ترین دیپلمات های تاریخ ایران می خواند؛ با عبور از خطوط قرمز و زیر پا گذاردن الزامات اجرای برجام؛ نه تنها، هر آنچه خواستند بر سر صنعت هسته ای کشور آوردند؛ بلکه ضمن دور زدن چارچوبِ؛ «مذاکره، فقط در حوزه هسته ای»؛ از هر دری که مد نظرشان بود با امریکایی ها وارد گفتگو شدند. مذاکراتی که برجسته ترین آنها –طی دو مقطع- منتهی به آزادی 14 نظامی و جاسوس امریکا شد.

رئیس دولت یازدهم، قولِ رفع همه ی تحریم ها در ازایِ پذیرفتن برجام را داده بود. خوشبختانه امروز، برجام وارد فاز اجرایی شده؛ و انتظار به حق آنست، دکتر همانند مراحل قبل؛ از ارایه انشاء طی زنگ دیکته پرهیز کند.

یادآور می شود، دکتر روحانی  12 سال پیش هم می توانست با فداکاری و ایثار؛ مسئولیتِ «برنامه مدونِ امکان سنجی بمب اتم» را به عهده گرفته و ضمن به تن خریدنِ مجازات جهانی، ملت خویش را از اتهام پیگیری بمب اتم مبرا کند؛ و به عبارتی 12 سال تحریم را به گرده مردم ایران تحمیل ننماید! لکن تشخیص 12 ساله ی دبیر شورای عالی امنیت ملیِ دولت اصلاحات، سکوت بود و سکوت بود و سکوت؛ سکوتی که شکسته نشدنِ به هنگامش، 12 سال تحریمِ سختِ ایران را به ارمغان آورد؛ و شکستن آن، تهمت های 12 ساله غرب علیه ایران در خصوصِ PMD  یا «ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته ای ایران» را، مبدل به PM  یا همان «ابعاد نظامی برنامه هسته ای ایران» کرد.

با این وجود و به قول قدما؛ ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است! لذا شروع فصل جدیدِ اجرای برجام، -با همه ی ضرر های مترتبش بر صنایع هسته ای، نظامی، فضایی و حیثیت مردم و کشور- را به فال نیک گرفته و به انتظار میوه برجام می نشینیم. میوه ای که به اعتقاد نویسنده تلخی طولانی مدت آن سهم ایران و حلاوتش مختص دشمنان است.

امروز نه وقت حرف و عمل؛ بلکه وقت لمس کردن و دیدن نتیجه ی برجام است. وقت رفع تحریم ها و حذف کامل رکود. وقت حل مشکل آب خوردن و آب های زیر سطحی؛ وقت سرمایه گذاری خارجی و حل مشکل آلودگی هوا، و خلاصه وقت ثمره ی تمام وعده هایی است که شیخ حسن روحانی، انجام آنها را به بعد از اجرای برجام موکول نمود. طبیعی است، به جان خریدن تحقیر های برجام توسط ملت بزرگ ایران، نه برای رفع 40 روزه ی تحریم -از امروز تا روز انتخابات مجلس-؛ بلکه برای پس از انتخابات اسفند هم می باشد.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : اجرا، برجام، روز، روحانی، تحریم، نابودی، هسته ای،
لینک های مرتبط :


با نزدیک شدنِ روز اجرای برجام؛ تکه های جورچین هسته ای شکل و سیاق واضح تری به خود گرفته و عمق فاجعه یِ تدبیر دکتر روحانی، بیش از پیش آشکار شده است.

کارشناسان داخلی و خارجی بر این نکته اذعان دارند، پرزیدنت یازدهم با تمام توان و حداکثر سرعت، داشته های هسته ای نظام را قلع و قمع؛ و حاصل زحمات چندین ساله و شبانه روزی دانشمندان جوان ایرانی را در مقطعی که منتهی به سالگرد شهدای هسته ای بود! نابود کرد. با این وجود، چگونگی و نحوه بهره برداری دولت از تعلیق تحریم ها و چگونگی چیدن میوه برجام در مدتی کوتاه –26 دی، [روز اجرای برجام] لغایت 7 اسفند [روز انتخابات]- سوال اصلی ناظران و قطعه مجهول جورچین برجام می باشد. قطعه ی گمشده ای که اکونومیست، راز آن را برملا نمود! و مشخص کرد، دولت تدبیر چگونه قصد نتیجه گیریِ فوری از لغو تحریم ها را دارد:

"روحانی 100 میلیارد دلار ناشی از برجام را قبل از انتخابات می خواهد"!!!

بطور طبیعی درکِ اثر گذاری تعلیق تحریم ها، ظرف چند ماه غیر ممکن است؛ امری که دولتمردانِ یازدهم نیز، پس از گذشتن خرِ توافق از پل برجام، بارها به آن اذعان کرده اند. و برخلافِ قبل از توافق که حتی آب خوردن و هوای پاک را به نتیجه مذاکره گره زدند؛ پس از توافق تمام سعی خویش را بر معکوس کردن سطح توقع مردم گذاشتند.

با این وجود، دولت تنها به یک طریق توان  بهره برداری از مدتِ کوتاه پیش رو را دارد؛ استفاده از کاتالیزوری قوی!!!

سوال: کاتالیزورِ پنهان دولت که اکونومیست آن را آشکار کرد چیست؟

دولت تقریبا تمام دلارهای بلوکه شده، نزد دول خارجی را پیش خور کرده [بیش از 90 درصد اموال بلوکه شده را] ؛ به عبارتی دولت یازدهم از سال 92، توافق را انجام شده فرض، لذا بانک مرکزی را مجاب کرده، معادل ریالی دلار های بلوکه شده را تبدیل به ریال و به دولت پرداخت کند. اکبر سهیلی پور مدیرعامل سازمان حسابرسی معتقد است اگر منابع بلوکه شده 400 میلیارد دلار هم گفته شود، دروغ نیست. وی در تاریخ ششم شهریور 94 در توضیحِ پیش خور کردن اموال بلوکه شده می گوید: "بخشی از دلار ها به داخل کشور نیامده ولی دولت منابع آن را استفاده کرده و دیگر جزء منابع دولت محسوب نمی شود."

با این وجود به نظر میرسد دولت قصد دارد بخش قابل توجهی از اموال بلوکه شده -که اکونومیست مقدار آن را 100 میلیارد دلار عنوان می کند- مجددا به بازار تزریق کند، تا قادر به چیدن میوه ی فوری از درخت برجام باشد.

اگر مجلس و دستگاه های نظارتی بطور ویژه و البته سریع، در مقابل چنین کج راهه ای نایستند، با توجه به تعجیل دولت در اجرای برجام؛ دولت فوراً نظریه مذکور را اجرا می کند. امری که شاید در ظاهر دولت را برای رسیدن به مقصود یاری کند؛ لکن تبعات اقتصادی آن در کوتاه مدت گریبان نظام و مردم را می گیرد.

در تشریح چرایی موضوع باید گفت؛ دولت یازدهم ظرف مدت 2 سال و نیم، معادل –بلکه بیشتر- از نقدینگی تزریق شده طی 8 سالِ دولتهای نهم و دهم را به اقتصاد وارد نموده. طبق نظر کارشناسان، در حال حاضر نقدینگی کل، در بانک ها متمرکز شده؛ تمرکزی که علت اصلیِ رکود بی سابقه در کشور می باشد. خبرگان اقتصادی معتقدند، بیرون کشیدن و حرکت نقدینگی انبار شده از بانک ها، تورم شدیدی به دنبال خواهد آورد. با این وجود تنها تصورِ تزریق ناگهانیِ 100 میلیارد دلار نقدینگی، در مدتِ کمتر از 40 روز به اقتصاد کشور؛ انسان را دچار رعشه می کند. 100 میلیارد دلاری که می تواند محرک کاذبِ اقتصاد باشد؛ و شاید قطارِ انتخابات دکتر روحانی را از پل هفتم اسفند عبور دهد؛ ولی ملت را به سرعت در چاهی ویل گرفتار می کند.





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : اجرا، برجام، نقدینگی، بلوکه، دلار، انتخابات، روحانی،
لینک های مرتبط :



قطعنامه شورای امنیت در تایید برجام را می توان یکی از ابهامات پر رنگِ توافق هسته ای دانست؛ دکتر ظریف دلیل اصرار دولت به صدور قطعنامه را؛ ضمانت اجرایی توافق بیان کرد. وجه الضمانی که دولت امریکا را ملزم به اجرای تعهداتش مقابل ایران می کند.

از سوی دیگر منتقدان، بر این باورند که امریکا با توجه به داشتن حق وتو؛ در حاشیه امن قرار دارد؛ همچنان که طی تاریخ وجودیِ سازمان ملل، پیشنویس هیچ قطعنامه ای بر علیه امریکا و سگ هار آن در منطقه، به تصویب نرسیده است.

صدور پیشنویس قطعنامه؛ و رونمایی از حیله امریکا در خصوص محدودیت موشکی و تسلیحاتی بر علیه ایران؛ تاییدی بود بر گمانه زنی ها نسبت به نظر مساعد تیم ایرانی با مفاد پیشنویس قطعنامه. چنان که سید عباس عراقچی گفت؛ «امریکایی ها می خواستند بحث موشکی را در برجام بیاورند، لکن با توجه به مخالفت ما؛ گفتند پس این موضوع را در قطعنامه می آوریم»!

خوشرو نماینده دایم ایران در سازمان ملل نیز، پس از صدور قطعنامه، با ادبیاتی که حاکی از رضایت دولت ایران است؛ بدون هیچگونه اعتراضی، نسبت به ادامه ی دست اندازی شورای امنیت؛ قطعنامه 2231 را تحولی مهم و چرخشی بنیادین در بررسی پرونده هسته ای ایران؛ و رهیافتی که با رویه های سابق شورا متفاوت است؛ معرفی کرد.

دکتر روحانی هم دستاورد صدور قطعنامه را، خروج پرونده ایران ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد دانسته [!] و گفت؛ مردم ایران عظمت و بزرگی چنین اتفاقی را می دانند. روحانی علی رغم اینکه نماینده دایم امریکا در شورای امنیت، به محض صدور قطعنامه، ایران را عامل بی ثباتی منطقه و حامی تروریسم معرفی کرد؛ اظهار داشت: خودشان قطعنامه دادند که دیگر، ایران را مخل صلح و امنیت جهانی نمی دانند. دکتر ظریف و دیگر اعضای دولت نیز، صدور قطعنامه شورای امنیت را دستاوردی تاریخی و بی نظیر دانستند.

اما موج اعتراض به دخالت شورای امنیت در مبحث دفاعی، که منقش به مهر تایید دولت ایران نیز شد؛  اعضای تیم مذاکره کننده را به تناقض گویی وا داشت؛ عراقچی که تا دیروز قطعنامه شورای امنیت را ضمانت اجرایی برجام می دانست؛ به یکبار اعلام کرد؛ «بخش هایی از قطعنامه را که ناقض منافع مان باشد اجرا نمی کنیم؛ اگر لازم باشد به متحدین منطقه ای خود در راستای مبارزه با تروریسم سلاح می دهیم؛ موشکهای بالستیک خود را طراحی و آزمایش می کنیم؛ ما با احدی در خصوص امنیت ملی خود، تعارف نداریم» [!]

چنین مواضعی این سوال جدی را مطرح می کند؛ چطور از یک سو، می توان قطعنامه شورای امنیت را با توجه به شاخصه ی الزام آوری؛ ضامن اجرای برجام دانست؛ و از سوی دیگر، به مفادی که مخالف نظر ایران است، عمل نکرد؟

و اگر چنین موضعی در خصوص ایران صدق کند؛ توقعِ عمل به تعهدات امریکایِ دارای حق وتو؛ ذیل برجام، منطقی است؟





نوع مطلب : هلوکاست هسته ای دولت شیخ حسن، سیاست روز، 
برچسب ها : قطعنامه، شورای امنیت، سازمان ملل، ضمانت، اجرا، منافع، ملی،
لینک های مرتبط :




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic